De zachte geluidjes van een slaperige baby vullen de achtergrond terwijl Eva vanuit haar huis in Parijs haar familieverhaal vertelt. Haar zoon Ouriel ligt rustend in haar armen. Het is pas acht weken geleden dat Eva en haar partner Laura hun tweede zoon verwelkomden. Maar de weg naar een gezin van vier was voor het koppel dat elkaar in 2018 ontmoette niet altijd rechtlijnig en rustig. Ze moesten naar een ander land om hun familiedroom waar te maken.
“Vanaf het begin wisten we dat we hetzelfde wilden: twee kinderen. We wilden allebei zwanger worden,” zegt Eva.
De volgorde was tussen hen twee heel duidelijk. Laura zou eerst zwanger worden en daarna zou Eva de tweede zwangerschap dragen. Maar vóór ze aan een gezin begonnen, wilden ze trouwen. Helaas stelde COVID-19 hun trouwplannen uit, en dat gaf Laura en Eva tijd om te onderzoeken hoe ze hun gezinsplannen konden realiseren.
Vanaf het begin wisten we dat we hetzelfde wilden: twee kinderen. We wilden allebei zwanger worden.
In Frankrijk was het destijds niet mogelijk voor koppels van hetzelfde geslacht om toegang te krijgen tot vruchtbaarheidsbehandeling. En het koppel kende niemand die het traject in het buitenland had doorlopen.
“Dus we waren echt de weg kwijt,” zegt Eva.
Koppels van hetzelfde geslacht en alleenstaande vrouwen uit Frankrijk gaan voor behandeling met donorsperma meestal naar België of Spanje. Maar voor Laura en Eva was het belangrijk om een ID-release donor te vinden — en dat was in die twee landen niet mogelijk.
Dat feit richtte hun blik op Duitsland, Nederland en Denemarken, waar behandeling met ID-release donoren wel mogelijk was. Omdat ze van Berlijn hielden en een speciale band met de stad hadden, besloot het koppel een kliniek in Duitsland te zoeken.
De volgende stap in de reis van Laura en Eva was het vinden van een donor. Via een Franse podcast, Bliss stories, hoorden ze over vrouwen die een Deense spermabank hadden gebruikt.
“De vrouwen in de podcast vertelden over persoonlijke notities van donoren waarin ze uitlegden waarom ze donor wilden zijn. Dat trok echt onze aandacht.”
Het koppel vond het fijn dat ze de donor konden leren kennen via een persoonlijke notitie en een audio-opname. Uiterlijk vond men minder belangrijk. De enige fysieke eigenschap die telde, was een donor met groene of blauwe ogen, passend bij de oogkleuren van het koppel.
Lees onze gids: 6 tips om de juiste spermadonor te kiezen
Laura en Eva begonnen naar een donor te zoeken in het laatste deel van hun huwelijksreis. Ze wisten dat ze voor beide kinderen dezelfde donor wilden, dus zochten ze iemand die in Duitsland beschikbaar was en genoeg rietjes had voor hun toekomstige gezin. Ze beperkten hun zoektocht tot twee heel verschillende donoren.
“We kozen degene waarvan we dachten dat we vrienden zouden kunnen zijn,” zegt Eva.
We dachten dat als we alles vóór de komst van een kind konden regelen, alle logistiek veel gemakkelijker zou zijn.
Toen het koppel terugkwam van hun huwelijksreis, begonnen ze met hun gezinsplannen. Laura startte met een IVF-behandeling en was meteen bij de eerste poging zwanger. Zodra de zwangerschap bevestigd was, doorliep Eva het eerste deel van IVF, wat resulteerde in embryo’s die werden ingevroren en klaargemaakt voor haar latere zwangerschap. Dit alles gebeurde vóór de geboorte van hun eerste zoon, Ben.
“We dachten dat als we alles vóór de komst van een kind konden regelen, alle logistiek veel gemakkelijker zou zijn.”
Toen Ben een jaar en een paar maanden oud was, besloot het gezin het proces opnieuw te starten zodat Eva zwanger kon worden. Maar dit keer ging het minder makkelijk en vreesde het koppel dat de rietjes zouden opraken, omdat de donor niet beschikbaar was toen ze er meer wilden bestellen.
“We waren best gestrest dat we rietjes tekort zouden komen, wat het proces ingewikkelder zou maken, maar de ondersteuning van European Sperm Bank was geweldig.”
Het koppel nam contact op met European Sperm Bank en gelukkig was het mogelijk extra rietjes van hun donor te krijgen, zodat ze met de behandeling konden doorgaan. Na nog een paar IVF-cycli werd Eva zwanger.
De droom van een gezin van vier is nu werkelijkheid en de weg ernaartoe voelt alweer wat verder weg. Terugkijkend brengt behandeling in het buitenland verschillende obstakels met zich mee, legt het koppel uit:
“Je moet heel snel kunnen schakelen. Wanneer je cyclus begint, moet je een afspraak maken met je arts, dan een vliegticket boeken en reizen. Al die logistiek — proberen je leven door te laten gaan alsof er niets gebeurt, terwijl er in feite heel veel gebeurt — kan lastig zijn.”
Het koppel wist dat vruchtbaarheidsbehandeling veel energie kost. Het constante niet-weten of het lukt, kan uitputtend zijn. Daarom hebben ze wat advies voor anderen die met behulp van een spermadonor een gezin willen stichten:
“Ik hoorde in een podcast het advies om er elke keer 100% voor te gaan. En dat vind ik heel belangrijk. Blijf denken: deze keer gaat het lukken,” besluit Eva terwijl ze Ouriel knuffelt.
Nu genieten Laura en Eva in Parijs van het leven als gezin van vier met hun twee zoons: Ben, die nu 2,5 jaar is, en de acht weken oude Ouriel. Hun traject was niet rechtlijnig, maar het was het waard — vandaag hebben ze het gezin waar ze altijd van droomden.
