Je hebt besloten om via spermadonatie een kind te krijgen, en je staat volledig achter je beslissing en je liefde voor je kind. Maar wat doe je als je omgeving dat niet weerspiegelt?
Kristoffer Vitting-Seerup, de vader van donorkind Meta, heeft nooit vervelende opmerkingen gekregen over het feit dat hij niet biologisch verwant is aan zijn kind. Maar zijn vrouw, Sabrina Vitting-Seerup, krijgt achter zijn rug om wél vragen.
Mensen vroegen haar of het Kristoffer moeite kostte om een band te krijgen met de pasgeboren Meta. En nu ze zien hoe hecht hij met Meta is, vragen ze of hij aan het overcompenseren is.
“Wat je ook doet, mensen zullen het uitleggen met: jij deelt geen DNA met onze dochter. Die opmerkingen komen misschien vanuit nieuwsgierigheid, maar ze doen pijn,” zegt ze.
Psychotherapeut Lise Kramer raadt ouders van donorkinderen aan om zulke vragen om te draaien:
“Zeg dat het kwetsend is. Zie jij, beste vriend, dat ík niet verbonden ben met mijn kind?”
Luister hier naar aflevering 3 van ‘Via donatie verwekt’:
Solomoeder Nina Troelsgaard Jensen heeft sterke gevoelens over de meningen van anderen.
“Ik vind dat het niemand iets aangaat hoe je je kinderen krijgt, en mensen moeten zich er gewoon niet mee bemoeien,” zegt ze.
Ik heb er mijn ambitie van gemaakt om de hele wereld te betrekken. Ik wil geen misvattingen.
Ze heeft ervoor gekozen om zo open mogelijk te zijn naar haar omgeving. Ze deelde met het personeel en de ouders op het kinderdagverblijf hoe ze haar dochter Laura heeft gekregen, en op de kleuterschool vertelde Laura het zelf aan iedereen.
“Ik denk dat het feit dat we er zo open over zijn geweest haar enigszins heeft afgeschermd van nare opmerkingen. Kinderen kunnen heel recht voor z’n raap zijn en zeggen wat ze denken, zonder erbij stil te staan of iemand daar pijn van kan hebben.”
Toch kregen ze ongemakkelijke opmerkingen door onwetendheid. Sommige kinderen dachten dat de vader dood was, wat Laura verdrietig maakte. Anderen gingen ervan uit dat Nina lesbisch was.
“Ik heb er mijn ambitie van gemaakt om de hele wereld te betrekken. Ik wil geen misvattingen, ik wil niet dat iemand iets ongepasts zegt, en ik wil dat Laura trots is op hoe zij in deze wereld is gekomen,” zegt Nina.
Voor Holly, een lesbische solomoeder in het VK, kwam de pijnlijkste reactie van haar baas van twaalf jaar.
Ze besloot hem in een vroeg stadium te vertellen dat ze alleen een gezin wilde stichten.
“Hij zei: ik denk dat je gek bent, want mijn vrouw en ik hebben enorm geworsteld en ik denk dat jij onderschat hoe moeilijk het is,” herinnert ze zich.
Maar dat was nog niet het ergste.
“Vanaf het moment dat ik zwanger was van Johan, werd ik buitengesloten van vergaderingen, mijn mening deed er niet meer toe, en ik kreeg een ongemakkelijk verbaal schaakspel over mijn zwangerschapsregeling, ondanks dat ik veel geld voor het bedrijf verdiende,” zegt Holly.
Nadat haar zoon Johan was geboren, vroeg ze of ze één dag per week thuis kon werken, omdat ze een tijdrovende woon-werkrit had dwars door Londen, wat lastig was als enige verzorger.
Het verzoek werd afgewezen.
“Er zat een stemmetje in mijn hoofd dat zei dat het op veel manieren oneerlijk en fout was. Ik ben opgestapt en heb mijn eigen bureau opgericht.”
Gelukkig pakt het ondernemerschap in combinatie met het moederschap goed uit voor Holly, en inmiddels is ze ook moeder van een dochter, Silke.
Haley en Katja, een gelijkgeslachtelijk ouderschapstel in Duitsland, hebben besloten hun verhaal publiek te delen via Instagram. Maar vooral in hun persoonlijke leven moesten ze mensen bijspijkeren over hun gezinsconstellatie.
“Katja’s ouders gebruikten heel vaak de Duitse termen voor vader, Vater en Pappa, als ze het over de donor hadden. Ik heb ze meerdere keren moeten corrigeren. Ik moest zeggen: zeg dat alsjeblieft niet, want we geven hem dat label niet,” zegt Haley.
Ze staan ervoor open dat hun dochter Emmi later zelf de term kiest die zij prettig vindt. Maar voorlopig gebruiken ze “donor” en hebben ze ervoor gezorgd dat hun familie op één lijn zit, zodat Emmi niet in de war raakt.
Op Instagram kregen ze vooral liefde en steun.
“Er zijn hier en daar wat homofobe reacties geweest, maar die blokkeer en verwijder ik gewoon. Het meeste was positief: goed gedaan, ga zo door, fijn voor jullie,” zegt Haley.
Ze maken inmiddels deel uit van een vrij grote community van koppels van gelijk geslacht die hun vruchtbaarheidsreis op Instagram delen.
“We delen om te laten zien dat wij een gezin zijn. Dit is een variant van een gezin. Iedereen heeft verschillende families,” zegt Haley.
Deze blogpost is gebaseerd op aflevering 3 van de podcast ‘Via donatie verwekt – Verhalen van kinderen en ouders’.
In aflevering 4 vertellen via donatie verwekte volwassenen hoe hun status hen tijdens het opgroeien beïnvloedde. Luister hier naar aflevering 4:
