Toen Nete, een jonge volwassene die via donatie is verwekt, kind was, maakte het haar niet zoveel uit dat ze niet biologisch verwant was aan haar vader. Ze vond het vooral cool dat ze “bevroren” was geweest vóór haar geboorte.
“Het stoort me niet dat ik via donatie ben verwekt. Het is niet zo dat het iets slechts is; ik heb er op geen enkele manier onder geleden,” zegt ze.
Ik wou dat ik íéts over mijn donor wist.
Toch keek ze vaak naar onbekenden, zoekend naar gelijkenissen in hun gezichten. Ze was nieuwsgierig wie de donor was, maar was bang haar vader te kwetsen als ze die nieuwsgierigheid met hem zou delen. Toen ze het uiteindelijk deed, reageerde hij heel begripvol.
Nete is verwekt met hulp van een No ID-release donor, wat betekent dat ze geen identificerende informatie over hem heeft. Toen ze 12 was, hoorde ze op de radio een item over wat toen ‘open donoren’ werd genoemd en de mogelijkheid voor kinderen om de identiteit van hun donor te leren kennen.
“Ik weet nog dat ik boos werd. Ik had er toen geen woorden voor, maar ik denk dat ik jaloers was, omdat ik besefte dat ik ook de mogelijkheid wilde hebben om te weten waar ik vandaan kwam.”
“Ik wou dat ik íéts over mijn donor wist. En ik ben kritisch over het feit dat het niet aan de via donatie verwekte persoon is om over die informatie te beschikken,” zegt ze.
Luister hier naar aflevering 4 van ‘Via donatie verwekt’:
Voordat hij vader werd, maakte Kristoffer Vitting-Seerup zich veel zorgen over hoe zijn via donatie verwekte dochter zich tegenover hem zou voelen. Ze delen geen DNA vanwege Kristoffers infertiliteit. Wat als ze – als onderdeel van een tienerrebellie – naar hem zou schreeuwen dat hij haar echte vader niet is?
“Ik had daar nachtmerries over. Dat zou het meest vreselijke zijn wat ik me kan voorstellen. Ik was erg onzeker in mijn rol als ouder. Maar dat is veranderd sinds ik Meta heb. Er is geen enkele twijfel in mijn hart dat ik haar vader ben, wat ze ook doet of zegt. En een tienerwoede-uitbarsting verandert daar niets aan,” zegt hij.
Lees hier het volledige verhaal van Kristoffer.
Psychotherapeut Lise Kramer, gespecialiseerd in donorgezinnen, zegt dat zo’n situatie zeer waarschijnlijk voorkomt.
“De tienerjaren zitten vol rebellie en losmakingsprocessen, of een kind nu via donatie is verwekt of niet. Dus het kind zal waarschijnlijk zeggen dat jij niet zijn vader bent,” zegt ze.
Ze raadt ouders aan kalm te blijven.
“Zeg gewoon: ja, jij bent mijn kind,” adviseert ze.
Lærke is een jonge vrouw die via donatie is verwekt; zij ontdekte op haar elfde dat ze niet biologisch verwant was aan haar vader. Dat wakkerde moeilijke emoties aan tijdens haar tienerjaren.
Haar ouders scheidden toen ze jong was, en ze groeide vrij close op met haar stiefvader.
“Mijn relatie met mijn vader was ingewikkelder, en ik denk dat ik het gebrek aan biologische band gebruikte om onze verschillen te verklaren. Als tiener nam ik afstand van hem,” zegt ze.
Haar vader is overleden, en haar complexe relatie met hem beïnvloedde haar rouw.
“Zijn rol in mijn leven was niet heel duidelijk. Wie is de persoon die ik verloren heb? Wat maakt iemand een vader? Wie is mijn vader en wie is mijn stiefvader – wat zijn hun rollen?” zegt ze over de vragen waar ze mee worstelde.
Terugkijkend heeft ze één advies dat ze haar tienerzelf graag had gegeven:
“Laat het ontbreken van een biologische band niet de reden zijn om afstand te nemen van een ouder.”
“Ouders zijn geen ouders vanwege hun biologische materiaal, maar vanwege hun daden, hun zorg en hun keuze om ouder te worden,” zegt Lærke.
Deze blogpost is gebaseerd op aflevering 4 van de podcast ‘Via donatie verwekt – Verhalen van kinderen en ouders’.
