Michelle Kristensen heeft altijd moeder willen worden, maar er was steeds een reden om het uit te stellen. Begin januari 2021 liet zij haar vruchtbaarheid onderzoeken.
De vruchtbaarheid van vrouwen neemt rond de leeftijd van 35 significant af. Michelle was 36 en haar vruchtbaarheid was inderdaad laag. Maar ze lag zelfs nog lager dan het gemiddelde voor haar leeftijd.
“Als ik nog de hoop had om kinderen te krijgen, moest ik nu beginnen. Liever vroeger dan later,” kreeg ze te horen.
Gelukkig was haar partner van toen één jaar, Pernille Wass, helemaal aan boord. Ze kozen een spermadonor bij ons, European Sperm Bank, en gingen voor een donor die leek op Pernilles zoon, van wie Michelle bonusmoeder is.
Vanaf daar ging het snel. Het kostte hen slechts één avond om een donor te kiezen en de behandeling begon nog dezelfde maand.
Na twee mislukte inseminaties stapten ze over op IVF-behandeling. Dat hield in: in totaal vier eicelpuncties, meerdere embryoterugplaatsingen en twee donorwissels.
“De secretaresse in de kliniek zei: ‘Gefeliciteerd voor nu.’ Ik vond dat een vreemde opmerking. (…) Maar al snel snapte ik waarom ze dat zei.”
Na de tweede embryoterugplaatsing werd Michelle’s eerste zwangerschap bevestigd met een bloedtest in de fertiliteitskliniek. Michelle en Pernille waren dolgelukkig.
“De secretaresse in de kliniek zei: ‘Gefeliciteerd voor nu.’ Ik vond dat een vreemde opmerking. Het was de tweede terugplaatsing en ik had gelezen dat het gemiddeld 2,3 pogingen kost, dus het paste bij de statistiek. Maar al snel begreep ik waarom ze het zei. Ze hebben dit eerder meegemaakt,” zegt Michelle.
In de negende week kreeg ze een miskraam en onderging Michelle een medicamenteuze abortus.
“Gelukkig overkomt dit niet iedereen. Het gebeurt bij 20 procent, dus de meerderheid maakt dit gelukkig niet mee,” zegt Michelle.
Helaas had Michelle meer pech dan gemiddeld. Na nog twee pogingen raakte ze opnieuw zwanger. Maar het bleek dat de foetus zo ziek was dat werd geadviseerd de zwangerschap te beëindigen.
“Dat was een klap. Waarom had ik zoveel pech? Het lag niet aan genetica; het was gewoon pure pech,” zegt Michelle.
Tot dat moment had Michelle de hoop levend gehouden. Voor het eerst begon ze nu te twijfelen of ze ooit moeder zou worden.
Maar Pernille bleef haar moed inspreken, en dat hielp Michelle om het vertrouwen vast te houden.
“Pernille zei dat ze ZO veel vertrouwen had. Ze is de hele tijd extreem optimistisch geweest. Dat heeft mij enorm geholpen. Als zij erin gelooft, geloof ik het ook,” zegt Michelle.
“Ik zal in deze zwangerschap geen 100 procent gemoedsrust vinden. Dat is simpelweg een gegeven dat ik heb geaccepteerd, en ik heb rust gevonden ín de onrust.”
Het is nu tweeënhalf jaar geleden dat Michelle probeerde zwanger te worden. Ze is inmiddels zes maanden zwanger van een gezonde jongen die zich normaal ontwikkelt. In het begin voelde het nog steeds alsof ze midden in de stress van de vruchtbaarheidsbehandeling zat. Maar na de uitgebreide tweede-trimester-echo en toen ze hem voelde bewegen, kreeg ze meer rust.
“Ik vond het eerder echt lastig als mensen ‘gefeliciteerd’ zeiden. Ik wilde dan zeggen: ‘Gefeliciteerd voor nu.’ We moeten nog zien of het ook echt iets wordt. Ik zal in deze zwangerschap geen 100 procent gemoedsrust vinden. Dat is een conditie die ik heb geaccepteerd, en ik heb rust gevonden in de onrust,” zegt Michelle.
Ze is haar ingewikkelde fertiliteitstraject mentaal goed doorgekomen. Dat is mede te danken aan deze vier adviezen, die ze graag deelt met iedereen die iets soortgelijks doormaakt:
“In het begin was ik boos en had ik zelfmedelijden, en ik had enorme naaldenangst. Maar richting de tweede eicelpunctie realiseerde ik me dat ik mijn mindset moest veranderen, anders werd ik ondraaglijk voor mijn gezin. Dus ben ik de injecties gaan zien als superspuiten gevuld met de puurste krachtelixer – wat ze eigenlijk ook zijn. Ik voelde me zó stoer en ik heb mezelf echt geprezen als ik ze in mijn buik zette. ‘Je hebt het wéér gedaan!’ Dat hielp me om vier eicelpuncties door te komen zonder het als een levende hel te ervaren.”
“Ik heb veel gepraat met mijn familie, met Pernille en met een paar vrienden. En omdat ik veel interviews heb gedaan, is alles zo goed verwerkt dat ik er bijna over uitgepraat ben. Het is een hoofdstuk dat afgesloten kan worden. Maar het was heel goed voor mijn hoofd dat alles eruit is gekomen, en hopelijk kan ik ook anderen die hier doorheen gaan een beetje hoop geven. Dus: praat erover. Het is geen taboe; zó velen van ons maken dit mee. Onze biologie is verschillend, en het is niet onze schuld.”
“De periodes waarin ik het meest ontspannen was over wat ik at en hoe ik leefde, waren ook de periodes waarin ik zwanger werd. Ontspan dus, in plaats van helemaal fanatiek te worden. Want dat belemmerde me juist in mijn sociale leven. Ik heb eerder veel extreme diëten geprobeerd en ik ben het zat. Dus tenzij jij je er goed bij voelt om met een streng dieet het gevoel te hebben dat je ‘iets doet’ en je daar energie van krijgt: doe het niet.”
“Als je een partner hebt, maak dan gebruik van de pauzes tussen behandelingen om je relatie te voeden – of die pauzes nu zelfgekozen zijn of niet. Een vruchtbaarheidsbehandeling versterkt een relatie doorgaans niet, behalve misschien in de eerste maanden. Daarna begint het mentaal echt te wegen. Dus ga een weekendje weg, ontsnap er even aan en wees gewoon samen.”
Michelle Kristensen werkt in betaalde samenwerking met European Sperm Bank. Volg haar op Instagram hier.
